Hani desem ki bu ağrılar, dünyanın diğer ucundaki kardeşlerimin sızısından kaynaklanıyor..
Ya da desem ki bu baş ağrısı, savaşta yaralanmakta olan, hem de şu anda, kanı sımsıcak akmakta olan çileli Müslüman kardeşimin acısından bir akis....

Annem telefon ediyor iki gün önce... Ömer’ime ayakkabı al annesi, parasını ben vereceğim... Olmaz, diyorum anneme. Olan ayakkabısını boyar cilalarım, giyer. Sırası değil şimdi... Hem israf... Birçoğu, bunu zâlimlik sayar belki... Saysınlar bana ne... Onca aç ve sefil dünyayı doldurmuşken, gereksiz safâlara hâcet yok! İhtiyaçsa, o başka...

Oysa sevgi var insanın hamurunda, şefkat var.
Ve insan için açlık dayanılır bir şey, susuzluk dayanılır bir şey ama sevgisizliğe dayanılmıyor. \"Seviyoruz… Hayatımızın iyiliği o yüzden.\" buyurmuş Hazreti Mevlânâ, seversek iyi oluruz diyelim biz buna.

Kucağında bir çift ayakkabı vardı.
Onları sımsıkı sarıyor ve bir bebek gibi bağrına basıyordu. Sonra kendi kendine konuşuyor,

- Giyemedin yavrum, giyemedin...diyordu acıyla..

Orada mısınız, duyuyor musunuz?

Çocuğunu Allah için acı çekmekten mahrum bırakanlar, dinliyor musunuz?!
Kıyamayıp tatlı uykusuna, yavrusunu sabah namazına kaldırmayanlar! Biliyor musunuz esas kıymak, esas mahvetmek budur!?