ÜMİDİN ENERJİSİ


Her zamanki gibi elektrikler kesildi. Etka bu defa evde yalnızdı, çok korkuyor, ne yapacağını bilemiyordu. Yerinden kımıldayamıyor, tir tir titriyordu. Bir an düşündü. Bu olayın gerçekleşmesine belki de kendisi sebep olmuştu. Kendisi, babası, dedesi… Ama mutlaka insanlar sebep olmuştu. Çünkü Dünya yavaş yavaş tükenmeye başlamış, küresel ısınmayla birlikte doğal denge bozulmaya yüz tutmuştu. Suyun düzenli bir şekilde kullanılması gerekiyordu. Eğer suyumuz tükenirse on sene kadar kısa bir süre içerisinde elektrik enerjisinden mahrum kalabilirdik.
Buna bir çözüm bulunması gerekiyordu. Ama ne! Mum ışığında düşünüyordu.

Şükür ki aklına geldi.

Yeni bir elektrik enerjisi bulmalıydı. Bu öyle bir şey olmalıydı ki asla tükenmeyecekti. Evet buldu. Güneş enerjisi. Güneş ısısı suya temas edecek ve böylece su buharlaşacaktı. Bu buhar pistona karşı baskı uygulayacak ve çarkın çevrilmesini sağlayacaktı. Ve böylece enerji sağlanmış olacaktı. Buharlaşması için suya da ihtiyaç vardı. Fakat ülkemizde su sorunu vardı. Bu nedenle o buharlaşan suyun tekrar eski haline dönmesi gerektiğine inanıyordu. Çark ve su bir küpün içine konmalıydı. Kenarlardan gerekli malzemeler bağlanmalıydı fakat küpte hava alan yer olmamalıydı. Metal güneşi çektiği için küp metalden olmalıydı. Böylece hem su hem de elektrik enerjisinden tasarruf edilecekti. Evet, böyle bir buluş aslında vardı. Ama çok fazla kullanılamıyordu. Suyu tercih ediyorlardı. Bu durum doğru değildi. Ama her şeyin bir çaresi vardı. Bunu biliyordu.

Su enerjisi yerine güneş enerjisinin kullanılması gerektiğini herkese anlatmalıydı. Ama nasıl? Kendisinden büyüklere nasıl akıl verebilirdi ki? Çok düşündü. Ve nihayet kararını verdi. Cesaretini toplayıp bunu herkese anlatması gerekiyordu. Tam bunları düşünürken elektrikler geldi. Ama o hala elektriklerin geldiğini fark etmedi. Öyle dalmıştı ki… Evet, her şeyi planladı. Ailesinin ona destek vereceğinden emindi. Hep birlikte bunu insanlara kanıtlayabilirlerdi. Çok sevinçliydi. O sırada annesi ve babası geldi. Onlara bu fikrini anlattı. Fakat ailesi beklediği gibi karşılamadılar. Etka çok şaşırdı ve çok da üzüldü. Hayal kırıklığına uğradı, artık ne yapacağını bilemedi. Ailesi onu dinlemedi bile. O birkaç gün sonra kendisini toparladı. Yardım almak için birini arıyordu. Okula gitti ve dönerken öğretmeni aklına geldi. Hemen öğretmeninin yanına gitti. Ona olanları anlattı. Öğretmeni de ilkin ailesi gibi karşıladı fakat daha sonra Etka’ nın haklı olduğunu anladı. Onunla beraber neler yapacaklarının planını kararlaştırdılar. Önce okuldaki öğretmenlere düşüncelerini anlattılar.
Daha sonra kasabalarındaki evleri, dükkânları tek tek dolaştılar. Herkes zamanla Etka’ya ve öğretmenine hak veriyordu. Bir dilekçe yazmaya karar verdiler. Kasabalılardan imza toplayarak Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığına dilekçe yazdılar. Yaklaşık bir ay sonra cevap geldi. Etka’ ya bu küçük yaşında bunları düşünebildiği ve uygulamak için çaba sarf ettiği için ödül verildi. Artık güneş enerjisi kullanılıyor ve elektrikler kesilmiyordu. Etka çok mutluydu. Ailesi onu dinlemedikleri için kendilerini çok suçlu hissettiler. Öğretmeni ise Etka’ yı böyle bir şeyi başardığı için kutluyor ve herkese “Ben bir şey yapmadım, o kendisi başardı, bütün fikirler ondan çıktı” diyordu.
Rumeysa Nur KASAP


Bu öykü 23\11\2007 tarihinde MEB’in düzenlediği “Enerji Verimliliği” konulu öykü yarışmasında Trabzon İkinciliği Almıştır.

----------------
Bildiğim Tek Şey Hiç Birşey Bilmediğimdir!